het glooiende landschap van de hippe wijk Paddington
Queenstreet
Suitcase Rummage
Bowling in Stafford
Nog even een illustratie van de 'ieder huis zijn eigen kade wijk'
vrijdag 30 april 2010
de fotospecial! brisbane bis
het glooiende landschap van de hippe wijk Paddington
Queenstreet
Suitcase Rummage
Bowling in Stafford
Nog even een illustratie van de 'ieder huis zijn eigen kade wijk'
de fotospecial! - Brisbane
Er volgen er nog meer, maar de computers willen hier niet meewerken!
King George Square
Brisbane by night
Brisbane by day
de botanische tuin
King George Square
Brisbane by night
Brisbane by day
de botanische tuin
donderdag 29 april 2010
15-04 Een boekbinder en een houtzager
Op maandag 12 april kwam na een lange lange en vruchteloze zoektocht naar werk dan eindelijk de ommekeer; bij de jobclub van een jeugdherberg lag er voor twee dagen werk te wachten voor een meisje, bij een boekbinderij. Niet twijfelen, doen; en terwijl dat meisje haar eerste dag afwerkte, lag er bij diezelfde jobclub voor een paar dagen werk te wachten voor een jongen, in een houtzagerij. Vermits we beiden in een noordelijke suburb moesten zijn, zochten en vonden we een prima plekje vlak bij de boekbinderij: een parkje met ingebouwde barbecue, een supermarkt en een McDonalds (voor gratis draadloos internet), allemaal op één en dezelfde zakdoek gelegen.
Bij de boekbinderij werden de twee dagen telkens verlengd, en bij de houtzagerij gebeurde min of meer hetzelfde. De baas van de timber yard, Denis, kwam na een dag of drie met de vraag of wij vlak bij de houtzagerij in een huis wilden gaan wonen dat gerenoveerd werd, als een soort van toezicht op de werf. Hoewel er geen keuken, geen meubels en nog veel werk aan het huis was, konden wij vrijelijk beschikken over stromend water (zelfs van het warme soort), elektriciteit, een frigo en een tv met drie posten. Ongeziene luxe dus, hetgeen ons de regen die de hele week uit de lucht viel, amper deed opmerken.
Het werk op de houtzagerij werd steeds vaker afgewisseld met het helpen aan het huis, meer bepaald het aanleggen van een houten voetpad naar de voordeur (die een zijdeur is als je eerlijk bent).
Denis had nog meer voorstellen in petto, waardoor we in het Australisch appartement van James en Laura verzeild raakten, om varkensgebraad te eten samen met een aantal mensen die al een paar uur diep in het glas aan het kijken waren. Gezellige avond, wat vreemd ook – zowel voor ons als voor hen om daar plots te verschijnen, maar zot (of in hun geval, zat) zijn doet geen zeer!
Bij de boekbinderij werden de twee dagen telkens verlengd, en bij de houtzagerij gebeurde min of meer hetzelfde. De baas van de timber yard, Denis, kwam na een dag of drie met de vraag of wij vlak bij de houtzagerij in een huis wilden gaan wonen dat gerenoveerd werd, als een soort van toezicht op de werf. Hoewel er geen keuken, geen meubels en nog veel werk aan het huis was, konden wij vrijelijk beschikken over stromend water (zelfs van het warme soort), elektriciteit, een frigo en een tv met drie posten. Ongeziene luxe dus, hetgeen ons de regen die de hele week uit de lucht viel, amper deed opmerken.
Het werk op de houtzagerij werd steeds vaker afgewisseld met het helpen aan het huis, meer bepaald het aanleggen van een houten voetpad naar de voordeur (die een zijdeur is als je eerlijk bent).
Denis had nog meer voorstellen in petto, waardoor we in het Australisch appartement van James en Laura verzeild raakten, om varkensgebraad te eten samen met een aantal mensen die al een paar uur diep in het glas aan het kijken waren. Gezellige avond, wat vreemd ook – zowel voor ons als voor hen om daar plots te verschijnen, maar zot (of in hun geval, zat) zijn doet geen zeer!
12-04 Brisbane in vogelvlucht
Brisbane in de herfst betekent nog altijd stralend weer (in principe toch) en bijhorend zomers getint vertier. Bijna elke vrijdagavond, zaterdag en zondag zijn er live optredens en activiteiten; leuk, hoewel niet alles spek naar onze bek. Zo lieten we bijvoorbeeld de ‘crafternoon’ links liggen (macramé en sokken haken doen we wel eens op een koude winteravond in 2053), maar doken we met veel plezier in de ‘suitcase rummage’, een rommelmarktje waar iedereen zijn valiesje vol snuisterijen, oude kleren en spullen tentoonspreidt. Afdingen mocht maar hoefde niet eens, want de ‘verkopers’ halveerden hun prijs al als je nog maar met een half geïnteresseerd oog naar hun koopwaar loenste. Op nonchalante wijze tikten wij zo een kleedje, een jasje, een (gratis) boek en twee cd’s op de kop – aan u om uit te pluizen wat door wie is gekocht.
Niet alleen het King George Square, waar voorgaand vertier zich afspeelde, is de moeite waard, Queen Street Mall is dé drukke maar aangename winkel-wandelstraat, de Botanische tuin was de frisgroenste die we in maanden hebben gezien, de marktjes in Fortitude Valley en aan de Riverside, de boetiekjes in Paddington, de Brisbane River die zich doorheen het stadscentrum slingert, de Southbank Parklands (een groot langgerekt park op de zuidoever, recht tegenover het hart van de stad, waar de lokale bevolking komt picknicken en zwemmen – er is een mini strandje en zwembad aangelegd vlak naast de rivier – stemmig!
Naast deze hoofdingrediënten, maken het museum, de bibliotheek en een paar van de koloniale gebouwen Brisbane tot een stevige, smakelijke maar goed verteerbare soep, waar we nog een tijdje van zullen genieten, want, vergis u niet, wij zijn niet meer echt vakantie aan het houden, maar staan dagelijks voor dag en dauw (of eigenlijk net erna) op om te gaan werken – daarover later meer.
Niet alleen het King George Square, waar voorgaand vertier zich afspeelde, is de moeite waard, Queen Street Mall is dé drukke maar aangename winkel-wandelstraat, de Botanische tuin was de frisgroenste die we in maanden hebben gezien, de marktjes in Fortitude Valley en aan de Riverside, de boetiekjes in Paddington, de Brisbane River die zich doorheen het stadscentrum slingert, de Southbank Parklands (een groot langgerekt park op de zuidoever, recht tegenover het hart van de stad, waar de lokale bevolking komt picknicken en zwemmen – er is een mini strandje en zwembad aangelegd vlak naast de rivier – stemmig!
Naast deze hoofdingrediënten, maken het museum, de bibliotheek en een paar van de koloniale gebouwen Brisbane tot een stevige, smakelijke maar goed verteerbare soep, waar we nog een tijdje van zullen genieten, want, vergis u niet, wij zijn niet meer echt vakantie aan het houden, maar staan dagelijks voor dag en dauw (of eigenlijk net erna) op om te gaan werken – daarover later meer.
11-04 Die gouden kust
Hoewel de Gold Coast bezaaid ligt met plaatsjes die luisteren naar ronkende namen als Palm Beach, Mermaid Beach en Surfers Paradise, waren wij zelden onder de indruk. Net voor de weg naar Brisbane een knik maakt en landinwaarts zwenkt, kon het laatste kleine beetje Gold Coast ons toch nog tot staan brengen. Paradise Point bracht de nieuwsgierige pottenkijker in ons naar boven, niet om zijn strand, zijn wuivende palmbomen of zijn cafeetjes-met-zicht-op-de-marina, wél om zijn villawijk waar een netwerk van kanaaltjes is aangelegd zodat de plaatselijke welgestelde dames en heren er naar hartelust tot aan hun eigen achterdeur (of is het de voordeur?) kunnen drijven in hun superdeluxe jachten.
Na Paradise Point snorden we al snel door de verste uiterste buitenwijken van Brisbane. Even later viel de avond en ondervonden we aan den lijve – zoals dat dan zo mooi heet – een eerste verschil tussen de staten New South Wales en Queensland. Supermarkten zijn hier op zaterdag niet open tot negen of tien uur, niet eens tot zeven of acht zoals in België, maar tot klokslag vijf pm. Met onze voorraadkast min of meer zeer leeg, wordt zo’n ontdekking niet op gejuich onthaald.
Drie tevergeefse pogingen bij grotere supermarkten dichter bij en zelfs in Brisbane centrum én enkele uren later zaten wij in het donker gebogen boven onze noodmaaltijd: noedels uit de Aldi.
Na Paradise Point snorden we al snel door de verste uiterste buitenwijken van Brisbane. Even later viel de avond en ondervonden we aan den lijve – zoals dat dan zo mooi heet – een eerste verschil tussen de staten New South Wales en Queensland. Supermarkten zijn hier op zaterdag niet open tot negen of tien uur, niet eens tot zeven of acht zoals in België, maar tot klokslag vijf pm. Met onze voorraadkast min of meer zeer leeg, wordt zo’n ontdekking niet op gejuich onthaald.
Drie tevergeefse pogingen bij grotere supermarkten dichter bij en zelfs in Brisbane centrum én enkele uren later zaten wij in het donker gebogen boven onze noodmaaltijd: noedels uit de Aldi.
zaterdag 17 april 2010
de fotospecial! home & work
het tuinpad
bijna af...
de timberyard
ons tijdelijk huis
keuken
badkamer
slaapkamer (met tv!)
17-04 Altijd prijs, met Jan Thijs (het onverwachtse vervolg)
Tussen de activiteiten en de optredens van de jeugdweek door, probeerden enkele welopgevoede snoodaards het jongerenmagazine M.A.D. te lanceren en dat door het boekske aan jan en alleman uit te delen en er op het einde van de dag een quiz-wedstrijd over te organiseren met mooie prijzen.
Wij waren niet echt geïnteresseerd, tot duidelijk werd dat spieken alles behalve zou afgestraft worden en dus stonden wij met ons exemplaar ter hand paraat. Vijf vragen, vijf prijzen; diegene die het eerst zijn hand opstak en het juiste antwoord daarna in de microfoon sprak, kreeg de prijs. Na de eerste vraag werd duidelijk dat het spelconcept niet echt overzichtelijk was, en vanaf dan diende er om ter luidst gebruld te worden (serieuze verbetering qua overzichtelijkheid, nietwaar?)
Een cadeaubon van 50 dollar ging vlot de deur uit, een spelletje voor X-box, een digitale fotokader en een Ipod volgden en daarna was het de beurt aan de prijs waarop wij onze zinnen hadden gezet: een digitaal fototoestel.
De laatste vraag was nog maar net goed en wel gesteld, of luidkeels geroep en getier weerklonk alom (tenminste, dat veronderstellen we, want wij hoorden enkel onszelf schreeuwen). Na een twintigtal seconden zaten de meesten, inclusief wij, min of meer zonder adem, en keek het meisje dat moest vaststellen wie het luidst stond te roepen wanhopig en besluiteloos in het rond terwijl het gejoel stilletjes wegdeemsterde. Strategisch als we zijn besloten wij in een fractie van een seconde om op dàt moment nog eens onze keel wagenwijd open te zetten en de decibels denderend de opkomende stilte in te sturen.
Bijna dankbaar keek het jury-meisje onze kant uit. Ze kwam naar ons toe gelopen en duwde de microfoon onder onze neus. Het antwoord op de vraag (waarvoor staat M.A.D.?) kwam zonder aarzelen tevoorschijn (Making A Difference – het stond op de voorpagina en we hadden ondertussen meer dan tijd genoeg gehad om dat te zien staan) en zo gebeurde het dat de hoofdprijs – terwijl al de rest nog stond te watertanden – in onze handen belandde.
Het item in kwestie
Wij waren niet echt geïnteresseerd, tot duidelijk werd dat spieken alles behalve zou afgestraft worden en dus stonden wij met ons exemplaar ter hand paraat. Vijf vragen, vijf prijzen; diegene die het eerst zijn hand opstak en het juiste antwoord daarna in de microfoon sprak, kreeg de prijs. Na de eerste vraag werd duidelijk dat het spelconcept niet echt overzichtelijk was, en vanaf dan diende er om ter luidst gebruld te worden (serieuze verbetering qua overzichtelijkheid, nietwaar?)
Een cadeaubon van 50 dollar ging vlot de deur uit, een spelletje voor X-box, een digitale fotokader en een Ipod volgden en daarna was het de beurt aan de prijs waarop wij onze zinnen hadden gezet: een digitaal fototoestel.
De laatste vraag was nog maar net goed en wel gesteld, of luidkeels geroep en getier weerklonk alom (tenminste, dat veronderstellen we, want wij hoorden enkel onszelf schreeuwen). Na een twintigtal seconden zaten de meesten, inclusief wij, min of meer zonder adem, en keek het meisje dat moest vaststellen wie het luidst stond te roepen wanhopig en besluiteloos in het rond terwijl het gejoel stilletjes wegdeemsterde. Strategisch als we zijn besloten wij in een fractie van een seconde om op dàt moment nog eens onze keel wagenwijd open te zetten en de decibels denderend de opkomende stilte in te sturen.
Bijna dankbaar keek het jury-meisje onze kant uit. Ze kwam naar ons toe gelopen en duwde de microfoon onder onze neus. Het antwoord op de vraag (waarvoor staat M.A.D.?) kwam zonder aarzelen tevoorschijn (Making A Difference – het stond op de voorpagina en we hadden ondertussen meer dan tijd genoeg gehad om dat te zien staan) en zo gebeurde het dat de hoofdprijs – terwijl al de rest nog stond te watertanden – in onze handen belandde.
Het item in kwestie
zaterdag 10 april 2010
de fotospecial! - New South Wales
De woonwagen, voor en na een opruimbeurt.
Kitesurfen in Newcastle
Een pelikaan
Seal Rocks
Kamperen Ozzie-style (met frigo`s en al!)
Graffiti
Bart steekt het reservewiel weer (en ditmaal tegoei) op zijn plaats.
Dangar Falls
Dorrigo NP
De omgekeerde verkeerswereld
Kangoeroes !
Wandelen op het water
Abonneren op:
Posts (Atom)