Hanne en Bart Down Under

donderdag 18 maart 2010

de fotospecial! noordeiland 1

Maori wijk in Rotorua

Vervaarlijk bord onderweg

Frisgroene heuvels!

Een stapje bij het Green Lake en het Blue Lake, in de buurt van Rotorua

Geiser!

Blubberende modderpoelen...

Geothermische landschappen bij Rotorua

Champagne Pool

Waitomo river

17-03 Over Taupo – en hoe Nieuw-Zeelandse stadjes te onderscheiden.

Iets ten zuiden van Rotorua ligt Taupo, eveneens gegrondvest op een dun stukje aardkorst. Het meer van Taupo ontstond zo’n 300 000 jaar geleden toen de vulkaan Oruanui uitbarstte en er op het einde van dit stukje vuurwerk een gigantische krater (nu vol met water) achterbleef met een oppervlakte van zo’n 600 km².
Vanuit dit meer vertrekt de Waikato rivier, een helblauwe ader die schuimbekkend door zijn bedding raast met zo’n kolkende rotvaart dat zelfs de meest gewaagde vorm van romantisch roeien (white water rafting) er verboden is.
Taupo zelf is één groot openlucht shopping centre voor outdoor-activiteiten die zodanig veel stukken van mensen kosten (of kunnen kosten) dat wij het ons niet konden of wilden veroorloven: jetboating, skydiving, bungy-jumping, canyoning, rafting, caving, hang gliding, sledging, river surfing, mountain biking, fishing, cruizes, helikoptervluchten, … Te veel om op te noemen (en toch doen we het!).

Hoog tijd voor een architecturaal geïnspireerd artikel betreffende ‘de luifel’.
Een luifel is een mooi iets om een overdaad aan zon of regen tegen te houden en zodoende alles wat er zich onder bevindt te beschermen tegen de invloeden van het klimaat. Een luifel biedt desgewenst soelaas, is in nood het laatste toevluchtsoord. Daar tegenover staat het voornaamste nadeel van een luifel: net zoals weer en wind kunnen onze nieuwsgierige blikken er niet doorheen.
Nu wil de realiteit dat het hier in Nieuw-Zeeland eerder een rariteit is om géén luifel te hebben dan wél, en de gevolgen daarvan zijn (letterlijk) niet te overzien. Je mag lopen door eender welk stadje, het enige wat je te zien krijgt is de gelijkvloerse laag van winkeltjes en daarboven een gesloten hemel van luifels; waardoor elke straat dezelfde is, elke wijk dezelfde, elk stadje hetzelfde. Als er niet in je reisgids staat dat er mooie gebouwen zijn, sta je er niet bij stil dat je naar de overkant van de straat, over de luifels heen moet kijken om te zien dat je zowaar naast een prachtig historisch pand staat – en zelfs eens je je bewust bent van deze situatie, ontsiert de batterij aan luifels elke aangename gevel.
Taupo is hierin niet anders, dus trekken wij op weg naar mini-schiereiland The Coromandel, een van de laatste etappes richting finish in Auckland.

15-03 Rotorua

Min of meer in het midden van het Noordeiland, van noord naar zuid, liggen twee aardplaten gezellig tegen mekaar aan te schurken en omdat deze breuklijn plaatselijk aan de dunne kant is, doen zich op die plekken fascinerende fenomenen voor.
Rotorua is zo’n plek en staat daarom synoniem voor geisers, warmwaterbronnen, modderpoelen en de aangenaam (ahum!) in de neus prikkelende, okselfrisse geur van rotte eieren (voortgebracht door zwaveldampen).
Met een figuurlijke wasknijper op de neus begaven wij ons op geothermisch geladen terrein om er de vulkanische activiteit met eigen ogen te gaan bewonderen. Niet alleen zwavel, maar ook andere mineralen als arsenicum, ijzeroxide en mangaan komen aan de oppervlakte piepen en kleuren het bij momenten onwereldse landschap. Als je dit combineert met de hitte die opstijgt uit de bodem, de zwartgeblakerde struiken en de dampende holen alom, hoeft het niet te verbazen dat de namen van de plekken vaak verwijzen naar de duivel en de hel. Vooral bij de ‘Champagne Pool’ (we geven het toe, qua naam is de verwijzing naar de onderwereld hier ver zoek) moet je niet lang staan dromen om je satanische taferelen voor de geest te halen vol verloren zielen die zachtjes worden gaargekookt voor een duister avondmaal.

13-03 Airbed

Voor de derde dag op rij was Dame Fortuna op vakantie (verlengd weekend?). Ditmaal lag het probleem niet bij de auto, maar bij de luchtmatras die ons helemaal in het begin al kopzorgen had gebracht. Een uurtje na het oppompen kwam het eerste vermoeden: ‘hij is precies een beetje plattekes!’ en een paar uur later raakten bekken en schouder de grond en moesten we noodgedwongen onze slaappogingen verderzetten in de auto. Los daarvan was het ijskoud (een gevoel u welbekend), dus die nacht werd er niet goed geslapen.
De volgende dag stonden we weer in een filiaal van ‘the warehouse’, de – gelukkig – alomtegenwoordige winkelketen van waar de matras afkomstig is. De plaatselijke Debbie (vergeef ons het vergeten van de echte naam van het mevrouwtje) was zonder veel morren bereid onze matras in te ruilen voor een andere, zelfs aan de kortingsprijs van een kleine maand geleden, maar natuurlijk was er geen soortgelijk item meer in stock.
Ondertussen, een paar dagen en vijftal filialen later, hebben we weer een gloednieuwe groene luchtmatras die het hopelijk meer dan twintig slaapbeurten zal uithouden.

12-03 El Cheapo (het vervolg)

Een dikke 26 uur na onze visite bij de garagist in Napier, schreeuwde onze auto het opnieuw uit van de pijn, opnieuw ergens in de omstreken van de voorste wielen. Ditmaal waren het niet de Art Deco gebouwen die gesloten bleken, maar (ook wel logisch, want het was al half acht) wel de garagisten.
Het plan om nog verder op zoek te gaan naar een camping richting Rotorua (tijdens die zoektocht waren we al meermaals voor een gesloten omheining beland en éénmaal hebben we zelfs zonder het te beseffen ons leven op het spel gezet door een wegje naar een zogenoemde camping op te rijden en even later enkel een dreigend bord te zien staan dat aankondigde alle honden te vergiftigen en alle personen ter plaatse neer te kogelen) konden we dus opbergen en vervangen door het noodgedwongen opzetten van de tent in Opitika, een verzameling huizen die met wat goede wil bijna als dorp beschouwd kan worden.
(Indien u deze zin niet begreep na één keer lezen, hoeft u zich niet ontgoocheld te voelen in uzelf. Het is – toegegeven – een erg slechte, langdradige zin die we zelf ook enkel begrijpen omdat we het hebben meegemaakt.)
De volgende ochtend was de diagnose vlug gesteld: één van de miljoenen kiezelsteentjes die dagelijks op de al eerder vermelde peklagen worden gegoten, had zijn weg gevonden tussen onze remschijf en het wiel. Voor een auto is dat een pijnlijke zaak, voor een garagist een fluitje van een cent.